Drzewiej (Orkan Władysław) str. 22

ONA
Żałobnymi są moje dnie — bez ciebie,
Jak na grobie zagaszone świece...
 
ON
Serce tej chwili marzonej niegodne,
Uwierzyć prawdzie nie może —
Sen-li-ś mój, powiedz, czy złudzenie?
 
ONA
Czyż może być marzenie zwodne?
Dłonie na włosach twych położę,
Abyś mię czuł... Schyl głowę do kolan —
Niech upieszczę...
O złote moje pierścienie!
Idzie z nich woń kwiecistych polan...
 
ON
Szczęścia w sercu nie zmieszczę...
Przenika mię burza i pogoda.
Spragniony, widzę słodkość zdroja...
Daj ust twych pić!
 
ONA
Nie dotykaj! Jestem matka twoja!
 
ON
(jakby ze snu zbudzony, niepewny)
Jakoż to może być?
 
ONA
Dziwisz się, żem jest młoda —

Młodość wieczna jest naszym udziałem..

ON
Matkę swą znałem...
 
ONA
Piastunkąć jeno była.
Znalazła cię w kołysce, miast syna.
 
ON
Tyś odmieniła?
 
ONA
O, nie moja to wina. Taki dał wyrok ciemny Niega,
Bóg mroku,
Któremu świat nasz podlega.
Syna wolno nam chować do roku,
Po czym wolno go zbawić za człowiecze
[dziecię,
Albo On go pożera... Każda z matek nieszczęsnych — los
[przecie —
To mniejsze zło wybiera.
 
ON
O świecie! świecie! zaświecie!
Zbrodnio nieustająca!
Skądże ta srogość wyroku?
 
ONA
Boi się On, bóg mroku,
By się nie zrodził z nas syn Słońca.

ON
A tych u ludzi się nie lęka?
 
ONA
Ci bezbronni —
Zgasi ich ludzka ręka —
Ludzie mrokowi skłonni...
Nad czym się zadumałeś?
 
ON
Nad... sobą.
Czy ja jestem śmiertelny?
 
ONA
Jesteś, synu mój, dzielny.
 
ON
Tak... dzielność jest ludzką ozdobą.
Kto ojcem mym?
 
ONA
Ojciec jest sprawą obojętną.
Wicher kwiaty zapładnia — w przelocie
Czyż kwiaty dbają, gdy przewionie?
W matce wszechżycia tętno —
W jej łonie...

ON
Tak... w istocie...
A gdyby Słońce— —
Czy ja jestem do Słońca podobny?

ONA
Jesteś jasny jak śniegi, Mój nadobny——
 
ON
A Prokop nie jest synem Niegi?
 
ONA
Coś powiedział?... Wiesz zatem ——
 
ON
Myślę... że jest mi bratem. A siostra?
 
ONA
Och!...
 
ON
Odpowiedz.

ONA
Więc się, mój synu, dowiedz,
Że tu cię zdrada czeka.
 
ON
Zdrada — skąd?. Nie pojmuję —

ONA
A ja, twa matka, widzę, czuję...
Daremnie serce twoje
Przed losem niechybnym ucieka.
Za tobą rąk powoje — ciemnych —
Ułowią — schwycą!